I Oorsprong
Hurkend aan de oevers van mijn stad
in rood en rust van een late zon
spiegelt het stuwende water
van Roer en Maas
een bouwwerk van eeuwen
gegroeid onder rusteloze handen
van een oud wispelturig verleden.
Onder lichtend neon
van de nieuwe tijd
ligt dun gestrekt de schaduw
van jouw stenen lijf
in versmeltende tinten
van sepia en pastel
als loper voor het kind
dat zich steeds weer losmaakt
uit de bedaagde vrouw
die jij bent.
Zoals jij altijd gevoed bent en gedreven
door de puls van nieuwe tijden,
soms je weg vergat en weer hervond,
of door roekeloze overmoed
barstte uit je voegen,
struikelde in de haast van je bestaan
en in je uitlopers verpauperde,
maar steeds weer opstond
en rechtstond aan de hand
van wie jou liefhad,
zo zal ook het kind van nu
zijn eigen verleden bouwen
door zijn eigenzinnige weg
naar de toekomst te gaan.
En lang na vandaag
zal weer iemand hurken
in rood en rust van een late zon
aan de oevers van dan zijn stad
en zal zich spiegelen
in het stuwende water
van Roer en Maas
dit bouwwerk van eeuwen
gegroeid onder rusteloze handen
van een oud en wispelturig verleden.
© Hans van Bergen, 2005
| 
