|
Ter gelegenheid van de nieuwjaarsreceptie 2005 heeft stadsdichter Hans van Bergen twee gedichten geschreven:
|
II Binding
Bij ons begin was je liefde, stilte en geborgenheid. Lag eeuwig geluk in de eenvoud van een wandeling langs de oevers van jouw Maas en daar op die plek in het scherpe knarsen van het grind onder mijn grootvaders schoenen, waar op een strakke wind hoog boven je de meeuwen bezweringen en beloftes gilden die alleen ik verstond en waar ik ooit op een verre ochtend tussen kind en ouder worden -en die ik later pas begreep- in het water van jouw oorsprong een steen gooide met diep daarin mijn naam gekrast.
Daarna werd liefde soms vervloeking, stilte een schreeuw om een uitweg uit jou, geborgenheid soms beklemming In de nagloed van die morgen na het gooien van de steen werd ik ouder en keerde je meerdere keren mijn rug maar steeds weer naar je terug om je weer opnieuw lief te hebben.
En of ik je nu hoon of omarm, bekritiseer of gedoog of verdedig altijd ben jij in mij zoals er ergens in jou een steen ligt met diep daarin gekrast mijn naam.
© Hans van Bergen, 2005. |
|