Stadsgedicht ter gelegenheid van de Dodenherdenking bij het Limburgs verzetsmonument aan het Zwartbroekplein in Roermond op woensdagavond 4 mei 2005.

Voor het naamloze kind, door Charles Vos in brons gegoten als onderdeel van de beeldengroep van het Limburgs verzetsmonument in Roermond.

Kind van brons Kind van brons, wie legde op jouw kleine schouders de loden taak te waken over vrijheid en te vechten tegen de weerwil van de wereld om te leren van het falen? Wie was je voor je als muze binnendrong in het hart van de kunstenaar? Wie hoor je roepen om woorden als oktoberwinden razen om je sokkel, als de regens van het voorjaar resoneren in de holte van jouw beeltenis? Aan wie denk je wanneer je rood oplicht in de hoop van nieuwe morgens en het licht van ochtendzon, fel als ooit het ovenvuur van jouw geboorte? Je gezicht is tijdloos en keert terug in elke foto van elke oorlog, en op elke straathoek waar vrijheid wordt getreden door zinloze onmacht en geweld. Toen men jou goot in brons en daarna je lippen verstarden in afkoelend metaal, doofden de zachte woorden van jouw eigen dialect en gaven ze geluidloos stem aan het verdriet en de hoop van een verwarde wereld. Elke blik omhoog naar jou laat onze doden weer aanspoelen op de kustlijn van het geheugen en laat hun vragende stemmen klinken in het haperende metrum van het vrije woord. Kind van brons, hoe lang nog zullen wij jou ontnemen jouw recht om eindelijk je ogen te sluiten in de rust van het weten dat alles goed is.

© Hans van Bergen, Stadsdichter Roermond
stadsdichter@roermond.nl