|
Enkele weken geleden beëindigde de 16-jarige Cyriel Henderix uit Swalmen zijn leven. Niet lang daarvoor was hij vastgelopen in het circuit van hulpverlening in Roermond, waarna hij werd overgeplaatst naar Venlo. De gemeenteraad Roermond nam een beslissing over het zogenaamde ‘Productiehuis’, waar in de toekomst diverse verschillende vormen van hulpverlening in één pand ondergebracht moeten worden. Het gedicht is geschreven vanuit de gedachte dat hulpverlening zich ook moet richten op individuen en niet enkel op groepen.
|
Voor Cyriel
Gezicht
Als de pijn die je achterliet toch nog waarde hebben mag laat haar dan jouw naam ontdoen van de last van papieren monsters en rapporten die spreken in algemene waarden en terminologieën zonder persoonlijk gezicht.
Als de pijn die je achterliet toch nog waarde hebben mag laat haar dan de schellen van de ogen schreeuwen bij hen die persoonlijke crises zien als een eenduidig begrip.
Toen je ontdaan van huis en thuis in Roermond naar opvang zocht plaatsten bloedeloze regels jou als algemene noemer tussen zwervers en daklozen met een verslavingsprobleem terwijl jouw enige verslaving slechts de zucht was naar warmte, naar liefde en begrip.
Als de pijn die je achterliet Toch nog waarde hebben mag laat haar dan opvang en politiek er voor altijd voor behoeden ooit nog hulpzoekenden over één kam te scheren zonder hun persoonlijk gezicht. |
© Hans van Bergen, Stadsdichter Roermond stadsdichter@roermond.nl
|