|
 Stadsgedicht, geschreven en voorgedragen bij gelegenheid van de herdenking rond de nationale veteranendag in Roermond op woensdag 29 juni 2005.
Dit stadsgedicht bestaat uit drie delen:
|
I De stilte
Veel is er niet nodig om steeds weer
mijn woorden te laten sterven
op de lippen van mijn mond.
Niet meer dan elke nacht die
verre schreeuw
die verder niemand hoort,
of de gevangenschap tussen de
wanden van mijn herinnering
waar achtergelaten gezichten en stemmen
voorbijglijden
als bladen in albums
met foto's van bevroren verledens
Veel is er niet nodig om steeds weer
mijn woorden te laten sterven
op de lippen van mijn mond.
Niet meer dan de oneindige monoloog
die bonkend resoneert
in de holtes van mijn hoofd
over het hoe, het waarom
en "had ik maar…"
Niet meer dan het schrijnende besef
dat na elke strijd tegen machten
een blijvende machteloosheid
datgene is wat uiteindelijk rest.
Veel is er niet nodig om
mijn woorden telkens weer
te laten sterven
op de lippen van mijn mond.
|
|
II Het Lawaai
Verre stemmen die niet willen wijken
groeien elke nacht weer uit tot een storm
die kruipt door mijn botten en wrikt
aan de wortels van mijn bestaan.
Zij die overleefden en zij die bleven
marcheren schouder aan schouder
in talloze hoofden, nog elke nacht.
Overlevenden en gevallenen
hebben gemeen dat hun harten
nooit meer kloppen
in het oude ritme van voorheen.
|
|
III De Hoop
Als je ver weg, onder klapperboom
of in zandwoestijn nog weet wie ik ben
nu de rook over je land is verwaaid
Als je ver weg in sarong
of burka nog weet wie ik ben
nu het lood al lang door jouw aarde is verweerd
Als je ver weg bij bijbel
of koran nog weet wie ik ben
nu de kleur van mijn helm niet
meer is dan een vage veeg
van groen of blauw in je geheugen
herinner mij dan niet als vermeende god of duivel
die de macht over vrede dacht te kennen.
maar als mens die in zijn kracht en zwakheid
soms slaagde en soms faalde.
Als je ver weg nog weet wie ik ben
luister dan niet enkel naar de stemmen die
spreken vanuit het veilige pluche
van regeringszetels
of leunen op bloedeloze dogma's
van papieren mandaten en decreten.
maar herhaal voor jezelf steeds weer opnieuw
de inscripties die jij en ik in al onze verschillen
en ons onwrikbare geloof in vrede
ooit schreven zij aan zij,
met ons bloed en onze tranen
in de weerbarstige huid van het leven
en die daar voorgoed staan geëtst
naast de eeuwige vraag
naar het waarom.
|
© Hans van Bergen, Stadsdichter Roermond
stadsdichter@roermond.nl
|
