Tijdsbeeld van een stad

Als een oude hand vergroeid
met de stok,
steunen statige gevels
vermoeid op hun
verschuivende schaduw
onder schichtig
flakkerend zilverlicht
dat weerkaatst van
het water van
grindplas en Maas.

Boven de lage lijn
van de horizon uit,
torens van mergel
naast peilers van
neon, staal en glas.

Maar het is niet in haar bouwsels
of de belijning van haar skyline
dat zich toont de tijdgeest
van deze stad,
maar in de gaten
die geslagen worden
in de erfenis
van haar verleden
en de overweging achter
de gedachte die daar
de moker
voor smeedt.