Verborgen armoede

Ik ben de zwijgende zeg je
De stille, de verborgene
Die zich naamloos ophoudt
Aan de rand van façadelicht
Van zilvergeld en goud.

Ik ben de zwijgende zeg je
Maar ken je de pijn
Van het telkens verliezen
Van mijn tong
Als ik bijt op hout
Niet enkel van de honger
Maar om te smoren
Mijn woord van schaamte?

Ik ben de zwijgende zeg je,
Maar waar ben je als
Mijn woorden eenzaam stukslaan
Tegen het overschot van een
Afgekeerde wereld.

Ik ben de zwijgende zeg je
Maar verberg me niet,
Verstop me niet
Verstil me niet.
En noem mij bij mijn naam
Raap de gebroken woorden
Die ik spaarzaam achterlaat
En leg ze voor je uit tot een zin
Luister dan
Naar mijn versplinterd verhaal.