Requiem van een wintervogel

Ver ben je nu van gekrakeel
En zielloze stem
Van gestaalde regels
En wetboekbladeren
Die levenloos ruisen
Als feuilles mortes
Over het vlakke pad
Van ratio en rede

Toen ze jou droegen
In sobere stoet
Naar het lang verwachte licht
Van jouw nieuwe ochtend
Dat licht
Dat iedereen gelijk maakt
En alles uitvlakt
Zong alleen
Een verre wintervogel
Voor jou zijn stille requiem
Èn de wind,
Die waaide door een stad
Die jou niet toe kon staan
Weg te gaan
Volgens jouw
Diepste wens